| Mobile | RSS

Σαπούνια έγιναν Αρμένιοι και Έλληνες της Μικράς Ασίας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 30 July, 2015
Δεν υπάρχουν σχόλια | Κατηγορία: Ιστορία & Μυθολογία, Συνωμοσίες

Μετάφραση του αγγλικού άρθρου: http://www.greek-genocide.net/index.php/overview/miscellaneous/279-did-the-kemalists-sell-the-bodies-of-greeks-to-make-soap (Το άρθρο παρατίθεται στη συνέχεια)

Πούλησαν οι Κεμαλιστές τα σώματα των Ελλήνων και Αρμενίων για την παραγωγή σαπουνιού;

 soaps-from-greeks-and-armenians1

Το νήμα ενός Φορτίου από Ανθρώπινα οστά: The New York Times (23 Δεκεμβρίου 1924)

Το 2013, ο ιστορικός Βλάσσης Αγτζίδης αποκάλυψε τρία δημοσιεύματα εφημερίδων του 1924, τα οποία περιέγραφαν το πως η διοίκηση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (Κεμαλιστές) έστειλε 400 τόνους υπολείμματα νεκρών ανθρώπων (περίπου 50.000 ανθρώπινα σώματα) στο λιμάνι της Μασσαλίας, στη Γαλλία, πάνω σε ένα πλοίο με βρετανική σημαία. Τα άρθρα δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα The New York Times, στη γαλλική εφημερίδα Midi και στην ελληνική εφημερίδα Μακεδονία. Τα άρθα αυτά περιέγραφαν πως τα ανθρώπινα αυτά υπολείμματα προέρχονταν από το λιμάνι των Μουδανιών, στη θάλασσα του Μαρμαρά, στην Τουρκία.

Ο Αγτζίδης υποστηρίζει ότι τα λείψανα των νεκρών σωμάτων αυτών μπορεί να προορίζονταν για την παρασκευή σαπουνιού, μια πρακτική η οποία πιστεύεται ότι έχει συμβεί κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκού Ολοκαυτώματος. Μια πρόσφατη ταινία του σκηνοθέτη Εγιάλ Μπάλλας (Eyal Ballas ) με τίτλο “Σαπούνια”, ερευνά το μύθο ότι οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τα σώματα των νεκρών Ιουδαίων στην παραγωγή σαπουνιού.

Σύμφωνα με τον Αγτζίδη, η Γαλλία ήταν φιλοτουρκική κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου και δεν θα υπήρχε ηθικό ζήτημα για να αγοράσει τα οστά των νεκρών θυμάτων για βιομηχανική χρήση.

Το άρθρο των New York Times της 23, Δεκέμβρη 1924 έγραφε: «Η Μασσαλία έχει εξεγερθεί/διεγερθεί;;(excited) από μια περίεργη ιστορία άφιξης στον εν λόγω λιμένα ενός πλοίου που φέρει τη βρετανική σημαία και το όνομα του πλοίου που είναι Ζαν μεταφέρε ένα μυστηριώδες φορτίο 400 τόνων από ανθρώπινα οστά που αποστέλλονται στους εκεί κατασκευαστές. Τα οστά λέγεται ότι έχουν φορτωθεί στα Μουδανιά, στη Θάλασσα του Μαρμαρά και να είναι οι σοροί των θυμάτων των σφαγών στη Μικρά Ασία. Λαμβάνοντας υπόψη τις φήμες που κυκλοφορούν γι’ αυτό το θέμα, αναμένεται ότι μία έρευνα θα πρέπει να ξεκινήσει. “

Σε ερώτηση σχετικά με το φορτίο, η γαλλική εφημερίδα Midi δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο ειδήσεων “Ένα πένθιμο φορτίο” και έγραψε: « Υπάρχει μεγάλη συζήτηση σήμερα στη Μασσαλία για την επικείμενη άφιξη του φορτηγού πλοίου Ζαν, το οποίο έχει  φορτίο ανθρώπινων λειψάνων, και μεταφέρει 400 τόνους ανθρώπινων υπολείμματων για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας. Αυτά τα ανθρώπινα υπολείμματα προέρχονται από τη σφαγή των Αρμενίων σε καταυλισμούς στην Τουρκία και ειδικότερα από τη Μικρά Ασία. “

Στις 24η Δεκεμβρίου 1924 η Ελληνική εφημερίδα Μακεδονία ανέφερε ότι το πλοίο Ζαν όντως κατέφθασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όμως το περιεχόμενο του φορτίου δεν αναφέρθηκε δημόσια. Η Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή ήταν υπερφορτωμένη με επιζήσαντες της γενοκτονίας, ώστε να είναι πιθανό ότι οι αρχές επέλεξαν να κρατήσουν το περιεχόμενο του φορτίου μυστικό, έτσι ώστε να μην προκαλέσει θλίψη σ τους επιζώντες της Ελληνικής Γενοκτονίας.

Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, οι εργαζόμενοι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είχαν επίγνωση του γεγονότος. Στο βιβλίο του με τίτλο “Χρονικά της Μεγάλης Τραγωδίας”,ο Γ. Αγγελομάτης αναφέρει ότι οι εργαζόμενοι στο λιμάνι αντέδρασαν με το περιεχόμενο του φορτίου, αλλά οι ελληνικές αρχές δεν είχαν τη δυνατότητα να λάβουν μέτρα λόγω της βρετανικής παρέμβασης.

Ο Αγγελομάτης γράφει:

“Οι Αθηναϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν την είδηση ​​ως εξής:« Ο ελλιμενισμός στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης του αγγλικού πλοίου Ζαν (Zan) από τα Μουδανιά, έχει μεταφέρει τετρακόσιους τόνους νεκρών ελληνικών σωμάτων. Οι εργαζόμενοι στο λιμάνι που έκαναν την αποκάλυψη, εμπόδισαν τον απόπλου του πλοίου, αλλά ο Βρετανός πρόξενος παρενέβη και το πλοίο αφέθηκε να αποπλεύσει».
Ο Αγγελομάτης προσθέτει:

“Ήταν τα οστά των Ελλήνων ηρώων … ήταν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών μας, οι οποίοι είτε σκοτώθηκαν μαζικά, ή εξαναγκάστηκαν να πεθάνουν σιγά-σιγά στα στρατόπεδα εξόντωσης, το χειρότερο των οποίων ήταν το στρατόπεδο του Ουσάκ(Usak).”

Το ίδιο άρθρο στα αγγλικά

Did the Kemalists sell the bodies of Greeks and Armenians to make soap?

Yarn of a Cargo of Human Bones: The New York Times (23 Dec 1924)

 

In 2013, historian Vlassis Agtzidis uncovered three newspaper reports of 1924 which described how the administration of Mustafa Kemal Ataturk (the Kemalists) sent 400 tonnes of dead human remains (approximately 50,000 human bodies) to the port of Marseilles, France aboard a British flagged ship. The reports appeared in The New York Times, a French newspaper Midi and a Greek newspaper Macedonia. The news reports describe how the human remains originated from the port of Mudanya on the Sea of Marmara in Turkey.

Agtzidis argues that the remains of these dead bodies may have been destined for the manufacture of soap, a practice which is believed to have occurred during the Jewish Holocaust. A recent film by director Eyal Ballas titled Soaps delves into the myth that Germans used the bodies of dead Jews to manufacture soap.

According to Agtzidis, France was pro-Turkish during the period in question and it would not have been an ethical issue for them to purchase the bones of dead victims for industrial use.

The New York Times article of 23 December 1924 stated: “Marseilles is excited by a weird story of the arrival in that port of a ship flying the British flag and named the Zan carrying a mysterious cargo of 400 tons of human bones consigned to manufacturers there. The bones are said to have been loaded at Mudania on the Sea of Marmora and to be the remains of the victims of massacres in Asia Minor. In view of the rumors circulating it is expected that an inquiry will be instigated.”

About the load in question, the French newspaper Midi published a news report titled A Mournful Load‘ and wrote: “There is much debate happening at present in Marseille about the forthcoming arrival aboard the cargo ship Zan of a cargo of human remains which is transporting 400 tonnes of human remains for the industries in Mareilles. These human remains are coming from Armenian massacre camps in Turkey and from Asia Minor in particular.”

On the 24th of December 1924 the Greek newspaper Macedonia reported that the Zan did in fact arrive at the port of Salonica, however the contents of the cargo were not publicly reported. Salonica at that time was overflowing with genocide survivors so it is possible that authorities chose to keep the cargo contents a secret so as not to aggrieve the survivors of the Greek Genocide.

Despite this however, workers at the Salonica port were aware of the fact. In his book titled Chronicles of the Great Tragedy, C. Angelomatis states that workers at the port reacted to the cargo’s contents but Greek authorities were not allowed to take action due to British intervention.
Angelomatis writes:

“Athenian newspapers published the news as follows: ‘The docking into the port of Salonica of the English ship Zan from Mudania has transferred four hundred tons of dead Greek bodies. The workers at the port who made the revelation, prevented the ship from sailing away, but the British consul intervened and the ship was allowed to sail on’.”

Angelomatis adds:

“They were the bones of Greek heroes … they were the bones of our Greek soldiers who were either killed en masse, or were made to die slowly in extermination camps, the worst of which was the camp of Usak.”

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Ιστορικά

  • ΤΟΥ ΕΡΒΕ ΖΟΡΖΕΛΕΝ*

Γαλλικές παραφωνίες με την καταστροφή της Σμύρνης

Το ζήτημα της ευθύνης της μεγάλης πυρκαγιάς της Σμύρνης ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι ισχυροί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά… Το ότι καταστράφηκε η Σμύρνη τέσσερις μέρες μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων του εθνικιστή ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ πασά και πέντε μέρες μετά το τέλος της ελληνικής διοίκησης της πόλης, πρέπει να είναι πασίγνωστο. Ξέρουμε επίσης ότι το ζήτημα της ευθύνης της πυρκαγιάς ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι δυνατοί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά.

soaps-from-greeks-and-armenians3 soaps-from-greeks-and-armenians2

Οι αναφορές για το φορτίο των 400 τόνων ανθρώπινων λειψάνων από τις εφημερίδες «New York Times», «Midi» και «Μακεδονία» Η εγκληματική φύση της πυρκαγιάς ήταν αναμφισβήτητη και αναγνωρίστηκε από διάφορα δικαστήρια στη Δύση, γιατί οι μεγαλέμποροι και οι διεθνείς εταιρείες που έπαθαν ζημιές στην καταστροφή της πόλης κατέβαλαν κάθε δικαστική προσπάθεια να αποζημιωθούν από ασφαλιστικές εταιρείες, όπως το δείξαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση σε συνέδριο που οργανώθηκε τις 9 Δεκεμβρίου 2012 στη Νέα Ερυθραία, από το «Κέντρο Μελέτης του Μικρασιατικού Ελληνισμού της Χερσονήσου της Ερυθραίας» του Δήμου Κηφισιάς.

Μόνο που κανείς δικαστής δεν ήθελε να ονομάσει τους εμπρηστές, παρουσιάζοντας το γεγονός ως αδιαφανή υπόθεση σε χαοτική κατάσταση. Ή ακόμα εμφάνιζαν την πυρκαγιά ως πολιτική υπόθεση, για την οποία τα δικαστήρια δεν ήταν αρμόδια να αποφανθούν. Εκείνες οι ηθικά δειλές δικαστικές κρίσεις προστάτευαν όμως επιδέξια τα συμφέροντα των δυτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που δεν ήθελαν να αποζημιώσουν τους πελάτες τους.

Κακός οιωνός…

Λιγότερο γνωστό όμως είναι το γεγονός ότι και στα διπλωματικά αρχεία του γαλλικού κράτους δίνονται απαντήσεις για την ταυτότητα των εμπρηστών από πληροφορητές που θεωρούνται αξιόπιστοι. Τέτοιος είναι ο Γάλλος διπλωμάτης Michel Graillet, που διηύθυνε το γαλλικό προξενείο στις ασταθείς συνθήκες που δημιούργησαν οι δυτικές δυνάμεις στις συνεδρίες της Σύσκεψης Ειρήνης, απ’ όπου όμως επέλεξαν να απουσιάσουν οι Ιταλοί εκπρόσωποι (ήταν κακός οιωνός), μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920).

Μετά τη σημαντική αλλαγή της πολιτικής της Ιταλίας και της Γαλλίας από τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1921, δημιουργήθηκαν νέες διεθνείς σχέσεις και έγιναν συμφωνίες με την καινούργια εξουσία του Κεμάλ πασά. Ο Κεμάλ πασάς είχε καταφέρει να κερδίσει την υποστήριξη σε χρήματα και όπλα του καινούργιου σοβιετικού καθεστώτος του Λένιν τον Φεβρουάριο του 1921. Στις 20 Οκτωβρίου του 1921 η Γαλλία υπέγραψε κιόλας τη Συμφωνία της Αγκυρας με την κεμαλική εξουσία, με βάση την οποία εκκένωσε τη νότια Κιλικία (περιοχή γύρω από τα Αδανα) χωρίς να μεσολαβήσει κάποια αποφασιστική γαλλική στρατιωτική ήττα.

Οι διαδοχικές ανακωχές του 1920 (από τον Ιούλιο 1920) που δεν έγιναν σεβαστές εκ μέρους των κεμαλικών, όπως το δείχνει ο σημερινός Τούρκος ιστορικός Οσμάν Κιοκέρ, εξέφρασαν μάλλον την ατονία των γαλλικών αρχών μετά τον ευρωπαϊκό πόλεμο, ο οποίος είχε γίνει κατά μεγάλο βαθμό στο γαλλικό έδαφος που άφησε τη δήθεν Μεγάλη Δύναμη εξαντλημένη. Αυτή η ατονία υπήρξε πριν από την εκλογική ήττα του Ελ. Βενιζέλου και πριν από την επιστροφή στην εξουσία του γερμανόφιλου βασιλιά Κωνσταντίνου.

Η συμμαχία με τους κεμαλικούς

Η ριζική ανατροπή της φιλελληνικής πολιτικής της γαλλικής κυβέρνησης συνοδεύθηκε από την αποχώρηση από τη Σμύρνη του διπλωμάτη Lucien Laporte, ο οποίος εστάλη στην Κιλικία για να διαπραγματεθεί με τους κεμαλικούς την πρακτική παράδοση της νότιας Κιλικίας. Ο Laporte αντικαταστάθηκε από τον Michel Graillet, στον οποίο, δε, δόθηκε ο τίτλος του γενικού προξένου.

Η έλλειψη συνέπειας της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής με ανακωχές με τους κεμαλικούς πριν από τη Συνθήκη Σεβρών και η διπλωματική διγλωσσία που συνοδεύθηκε από τη στρατιωτική και διπλωματική ενίσχυση του κεμαλικού καθεστώτος, γίνονται σαφείς στα διπλωματικά αρχεία. Μικρή σημασία δινόταν σ’ ό,τι έγραφε ο Michel Graillet, παρ’ ότι ο ίδιος βρισκόταν στη Σμύρνη και κοντά στον πληθυσμό, μεταξύ του οποίου υπήρχε τότε σημαντικός αριθμός Γάλλων υπηκόων και Γάλλων προστατευομένων. Αντίθετα, δινόταν μεγάλη σημασία και προσοχή σε ό,τι και να έγραφαν ο στρατηγός Pelle στην Κωνσταντινούπολη, που είχε τον τίτλο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή», και ο ναύαρχος Dumesnil, επικεφαλής του γαλλικού στόλου στον Κόλπο της Σμύρνης. Υπήρχε σαφής διχασμός μεταξύ των Γάλλων διπλωματών, ανάλογα με την εγγύτητά τους στο πολιτικό κέντρο στο Παρίσι.

Η πυρκαγιά…

Ο στρατηγός Pelle στάλθηκε από τον ίδιο τον Henri Poincare στη Σμύρνη για να συντάξει γραπτή έκθεση περί των υπευθύνων για την πυρκαγιά. Αυτή η έκθεση θα φτάσει στη Γαλλία μετά την άφιξη των Γάλλων προσφύγων, των ίδιων που ομόφωνα κατήγγελλαν το νέο καθεστώς για την καταστροφή της Σμύρνης. Εν τούτοις, η έκθεση του Pelle και οι υπηρεσιακές επιστολές του Dumesnil «εκμηδένισαν» τις μαρτυρίες που διαφωνούσαν με τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα. (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie, Αρ. 55, φύλλο αρ. 96, Τηλεγράφημα του Υπάτου Αρμοδίου της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Ανατολή, στρατηγού Pelle στον υπουργό Εξωτερικών, σταλμένη τις 23 Σεπτεμβρίου 1922.) Ο ναύαρχος και ο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή» αθώωναν το καινούργιο εθνικό τουρκικό καθεστώς στη Σμύρνη, παρά τη μαρτυρία του προξένου στη Σμύρνη.

Τουρκικό απεταξάμην…

Ο Michel Graillet έγραψε τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, ύστερα από μια επίσκεψή του στην ξηρά (είχε βρει καταφύγιο στο θωρηκτό «Edgar Quinet» γιατί το γαλλικό προξενείο κάηκε εντελώς): «Οι Τούρκοι περισσότερο από ποτέ επαναλαμβάνουν σε όποιον θέλει να ακούσει τέτοια ότι δεν είναι υπεύθυνοι για την πυρκαγιά και ότι δεν τους συνέφερε να διαλύσουν τη Σμύρνη. Μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτό το επιχείρημα ότι τους συνέφερε και να σταματήσουν τη μάστιγα. Ομως, σ’ αυτή την κατεύθυνση καθόλου δεν προσπάθησαν. Ο στρατός ικανοποιήθηκε με τη σφαγή αβλαβών ανθρώπων, πρώτα με το τουφέκι και μετά με χτυπήματα κοντακιού για να αποφύγουν να ακουστούν, και με τη λεηλασία των εκκενωμένων σπιτιών». (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie Αρ. 55, φύλλα αρ. 70 και ακ., επιστολή του Michel Graillet, πρόξενος της Γαλλικής Δημοκρατίας στον πρόεδρο Συμβουλίου και υπουργό Εξωτερικών, Raymond Poincare, σταλμένη τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, Ελληνοτουρκικός πόλεμος, Πυρκαγιά της Σμύρνης.)

Εν κατακλείδι, πρέπει να υποσημειώσουμε ότι ο Michel Graillet έπαθε νευρική κατάθλιψη τον Οκτώβριο του 1922. Υποθέτω ότι η ίδια η εμπειρία της πυρκαγιάς ήταν βαριά, αλλά θεωρώ πιο σίγουρο ότι η διαστροφή των γεγονότων, η αδιαφορία των ανωτέρων του για τις δικές του επίσημες επιστολές και αναφορές, σαν να μην είχε σχέση με την ιστορία αυτή, τον πλήγωσε ακόμα πιο βαθιά. Αυτός ο έμπειρος διπλωμάτης ενός κράτους που παρουσιάζεται σαν παράδειγμα δημοκρατίας κατ’ αρχήν και συχνά ενσάρκωσης του Λόγου εν δράσει επί γης έπρεπε να αποδεχθεί την ανοησία της Raison d’Etat. Τελικά, παρ’ όλη τη φαινομενικά καιροσκοπική της διπλωματία, η Γαλλία δεν μπορούσε να κρατήσει τη θέση της στην ανατολική Μεσόγειο όπου παίζει σήμερα μηδενικό ρόλο. Ποιος τη λυπάται;

* Ο ιστορικός Herve Georgelin έγραψε το βιβλίο «La fin de Smyrne: du cosmopolitisme aux nationalismes», Παρίσι, εκδ. CNRS Editions, 2005. Το βιβλίο εκδόθηκε και στην Ελλάδα με τίτλο «Σμύρνη. Από τον κοσμοπολιτισμό έως τους εθνικισμούς», από τις εκδόσεις Κέδρος, 2007.

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ*

Η αφήγηση ενός αιχμαλώτου των Τούρκων

«Ενα πρωί μάς παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν «Κηρτίκ-ντερέ». Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτωθήκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ’ τη Σμύρνη και τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί.

Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα, και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε από ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω… Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τη μέσα. Να μη φαίνουνται.

Στην αρχή μάς έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία… Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα ‘ταν δέμενος με κάποιον άλλο – μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ενας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Ετσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα.

Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.

– Για δέστε, είπε. Ηταν παιδάκι.

– Αλλάχ!… Αλλάχ!… μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς.

Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ενας λέει:

– Πόσω χρονώ να ‘ταν;

– Για το παιδάκι λες;

– Ναι.

– Τι θα ‘ταν; Κάνα-δυο χρονώ….

Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο ο νους μας δεν μπορούσε να φύγη απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά -κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα.

Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν’ αλαφρώσαμε.

– Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας.

Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.

– Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;

– Οχι.

– Κοπριά, σύντροφε.

– Τι έκανε, λέει;

– Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης…

Ηταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ηξερε».

* Από το βιβλίο του «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς», εκδ. Εστία, Αθήνα, 1931, σελ. 217-218.

  • ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Εμπόριο οστών

Οταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από λείψανα θυμάτων Μπορούν τα υπολείμματα των θυμάτων να αποτελέσουν πηγή πλουτισμού για τους θύτες; Από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε η φήμη ότι το λίπος των θυμάτων μετατρεπόταν σε σαπούνι. Η φήμη αυτή έγινε πίστη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν διαδόθηκε ότι οι ναζί έπρατταν έτσι με τους δολοφονημένους Εβραίους στα κρεματόρια.

Πυραμίδα με κεφάλια δολοφονημένων από τις παρακρατικές συμμορίες του Κεμάλ (από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φαλτάιτς για τα γεγονότα της Νικομήδειας, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1921) Ομως ένας Εβραίος σκηνοθέτης, ο Eyal Ballas, ήρθε φέτος με την ταινία του «Soaps» να αποδείξει ότι όντως αυτή ήταν απλώς μια φήμη. Ο Raul Hilberg σε κείμενό του για τη ναζιστική βιομηχανία της εξόντωσης αναφέρει ότι οι ναζί χρησιμοποιούσαν το ανθρώπινο λίπος απλώς για να επιταχύνουν τη διαδικασία της καύσης των θυμάτων…

Ετσι, οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους.

Η πλέον γνωστή τέτοια πράξη έγινε τον Δεκέμβριο του 1924, όταν φορτώθηκαν από τα Μουδανιά, σε βρετανικό πλοίο-φορτηγό που έφερε το όνομα «Ζαν Μ.», τετρακόσιοι τόνοι ανθρώπινα λείψανα, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, για να μεταφερθούν σε γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας. Οι ιθύνουσες γαλλικές ελίτ, πολιτικές και οικονομικές, που στήριξαν με κάθε τρόπο το κεμαλικό εγχείρημα δημιουργίας έθνους-κράτους καθαρού από τα «καρκινώματα» -όπως αποκαλούσαν οι Νεότουρκοι σύντροφοί του τους Ελληνες και τους Αρμένιους- δεν είχαν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να αγοράσουν τα οστά των θυμάτων για «βιομηχανική χρήση».

«Ανθρώπινο» φορτίο

Το θέμα φαίνεται ότι έγινε γνωστό και προκάλεσε έκπληξη σε κάποιους κύκλους. Η εφημερίδα «New York Times» τον Δεκέμβριο του 1924 και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά» παρουσιάζει την είδηση: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται “Ζαν” και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα».

Για το ίδιο θέμα η γαλλική εφημερίδα «Midi» έχει τίτλο τη φράση «Πένθιμο φορτίο» και γράφει: «Συζητιέται πολύ στη Μασσαλία η προσεχής άφιξη του πλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων “Ζαν”, που μεταφέρει για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας 400 τόνους ανθρώπινα λείψανα. Αυτά προέρχονται από τα στρατόπεδα της αρμενικής σφαγής στην Τουρκία και τη Μικρά Ασία κυρίως».

Αποσιώπηση...

Το θέμα αυτό πρέπει να έγινε γνωστό και στην Ελλάδα. Η εφημερίδα «Μακεδονία» ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924. Ομως δεν αναφέρεται το «πένθιμο φορτίο».

Πιθανότατα, για λόγους τακτικής οι αντιπρόσωποι του πλοίου να αποσιώπησαν το γεγονός, εφ’ όσον εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη από τους επιζώντες της Γενοκτονίας και είναι πολύ πιθανόν αρκετοί να είχαν χάσει προσφιλή πρόσωπα. Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, οι ελληνικές αρχές να το γνώριζαν και να επέλεξαν να σιωπήσουν για να μη δυσαρεστήσουν τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του πλοίου και τους Γάλλους αγοραστές.

Παρ’ όλ’ αυτά όμως οι εργάτες στο λιμάνι πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ο Χρ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» αναφέρει ότι οι εργάτες στο λιμάνι αντέδρασαν, αλλά οι αρχές τούς εμπόδισαν ύστερα από βρετανική παρέμβαση. Γράφει ότι σε αθηναϊκές εφημερίδες η είδηση δημοσιεύθηκε ως εξής: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν” μετέφερε τετρακοσίους τόνους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο Αγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».

Ο Αγγελομάτης συμπληρώνει: «Ησαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ησαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδο του Ουσάκ».

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός http://kars1918.wordpress.com/

Γράψτε το σχόλιό σας 1621 Συνολικές προβολές, 1 σήμερα |

Γράψτε το σχόλιό σας

Για να αποστείλετε το σχόλιό σας, παρακαλούμε εισάγετε τον απαιτούμενο αριθμό: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.