| Mobile | RSS

Το θέμα των Σκοπίων

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24 March, 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια | Κατηγορία: Εξωτερική Πολιτική

Σκοπιανό: Ένα πρόβλημα της Ελλάδας εκ των ουκ άνευ! Ένα θέμα που φανερώνει τις χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της οργάνωσης του ελληνικού κράτους.

Ένα θέμα που η ελληνική κυβέρνηση αναζητεί επιχειρήματα και να διεκδικήσει μία λύση υπέρ της, όταν το καλύτερο επιχείρημα που θα μπορούσε να χρησιμοπ0ιηθεί είναι η ίδια η ιστορία  …

———————————————————————————-

Ανάλυση: Το θέμα των Σλαβομακεδόνων.

Εισαγωγή
Το πρόβλημα ξεκινάει από τους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας και τις απαιτήσεις της Βουλγαρικής κυρίως πλευράς για άνοιγμα στο Αιγαίο.

Από την ύπαρξη του Βυζαντίου διάφορα Σλαβικά φύλλα είχαν εγκατασταθεί  σε περιοχές της Μακεδονίας και κάποια άλλα μέχρι την ήπειρο και τη Θεσσαλία. Ο μεγαλύτερος αριθμός από αυτούς κατοικούσε στη σημερινή Μακεδονία. Τα Σλαβόφωνα φύλλα της εποχής του Βυζαντίου επεκταθήκαν από τη σημερινή Ελληνική Μακεδονία και φτάσανε μέχρι τη Θεσσαλία.

Με την ήττα του Βυζαντίου οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής χρησιμοποίησαν τον γνωστό τρόπο της χρήσης των μειονοτήτων σε σχέση με τον τοπικό πληθυσμό πληθυσμών σαν βοηθητικά τμήματα δίνοντας ιδιαίτερα προνόμια στους σλαβόφωνους κατοίκους.

Οι σλαβόφωνες μειονότητες του ελληνικού χώρου πολλές φορές δημιουργούσαν ένοπλα τμήματα που συνεργαζόντουσαν με τον τουρκικό στρατό κατοχής. Αργότερα με την απελευθέρωση  της Μακεδονίας την εποχή των Βαλκανικών πολέμων οι Σλαβόφωνες αυτές ομάδες χρησιμοποιηθήκαν κυρίως από τους Βούλγαρους για διεκδικήσεις στην απελευθερωμένη τότε Μακεδονία, μια και οι προθέσεις της Βουλγαρίας ήταν η απόκτηση λιμανιών στο Αιγαίο. Όμως η αποτυχία των Βουλγαρικών ενεργειών οδήγησε και σε αντίποινα από πλευράς του ελληνικού στρατού σε πολλές από αυτές τις μειονότητες, όπως ήταν οι Σλαβόφωνοι. Όσοι δεν φύγανε κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό και παραμείνανε, αποκτήσαν μία έχθρα απέναντι στο ελληνικό στοιχείο που ήτανε κυρίαρχο λόγω φυσικά των αντιποίνων που εφαρμόστηκαν από το ελληνικό κράτος.

2ος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου οι Βουλγαρία αναπτέρωσε τις ελπίδες της για διεκδίκηση των περιοχών της Μακεδονίας και τη Θράκης χρησιμοποιώντας τη εναπομείναντα σλαβική μειονότητα.

Ο Βουλγαρικός στρατός κατοχής συνεργαζόμενος με το Γερμανικό στρατό δημιούργησε μια οργάνωση την επονομαζόμενη Ωχράνα, η οποία στόχο είχε την οργάνωση ενόπλων ομάδων με καθαρά Σλαβική καταγωγή η οποία θα αναλάμβανε την διακυβέρνηση και την διοίκηση της περιοχής και τον εξ-σλαβισμό των κατοίκων. Μετά την ήττα του άξονα και την κυριαρχία της περιοχής από το ελληνικό κράτος, αυτές οι ομάδες είτε διέφυγαν προς τη Βουλγαρία ή τη σημερινή Γιουγκοσλαβία, είτε συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του ΕΑΜ ΕΛΛΑΣ με αντάλλαγμα αυτή τη φορά – μετά τη νίκη του δημοκρατικού στρατού – κομμάτια της Μακεδονίας (και υπό την πίεση του τότε  ΤΙΤΟ της Γιουγκοσλαβίας ο οποίος είχε αντίστοιχες βλέψεις για την Γιουγκοσλαβία.[1],) θα περιλαμβανόντουσαν σε ένα ανεξάρτητο Σλαβικό κράτος με την ονομασία Σλαβική Μακεδονία, το οποί θα ήταν κάτω από τον έλεγχο της Γιουγκοσλαβίας.

Η ήττα όμως του δημοκρατικού στρατού οδήγησε τις εναπομείναντες σλαβικές ομάδες να μεταναστεύσουνε αυτή τη φορά κυρίως, στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας, τα σημερινά Σκόπια, μειώνοντας το ποσοστό των Σλαβόφωνων κατοίκων τους  στον ελληνικό  χώρο σε ελάχιστα επίπεδα σε σχέση με το παρελθόν.

Σχόλια

Α
Με βάση τα ιστορικά γεγονότα και τη δεδομένη εμφάνιση των σλαβικών φύλλων αιώνες μετά την ύπαρξη των μακεδόνων (οι οποίοι μιλούσαν την ελληνική γλώσσα,  πιστεύανε στο 12αθεο κα επικαλέστηκαν πάρα πολλές φορές την έννοια της συσπείρωσης των Ελλήνων κατά τους κατακτητικούς πολέμους), δεν διανοείται κανένας να μιλήσει για ένα καινούριο Μακεδονικό έθνος, όπου οι σλαβική καταγωγή αυτών που το διεκδικούν (FYROM) ουδεμία σχέση έχει με την ιστορία και την καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων.

Β
Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η ανεξαρτητοποίηση των κρατών που την αποτελούσαν έφερε στο προσκήνιο τις απαιτήσεις μίας ομάδας κατοίκων της FYROM οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι τις διεθνείς εξελίξεις προσπαθούν να ξαναφέρουν στο προσκήνιο την ως τώρα λιμνάζουσα ιδέα της «Μεγάλης» κατ’ αυτούς Μακεδονίας, οι οποία θα συμπεριλαμβάνει κομμάτια της Ελλάδος αλλά και της Βουλγαρίας, όπως ήταν το αρχαίο βασίλειο της Μακεδονίας.

Γ
Τα βασικά επιχειρήματα της FYROM για την επίτευξη των στόχων της (που εκτός της αναγνώρισης του ονόματος συμπεριλαμβάνει και τις άνωθεν επιδιώξεις) είναι
Α) ότι κατοικούσαν σε αυτές τις περιοχές και με βάση την περιοχή εδαφικά θεωρούνε αυτοδίκαιο και την αναγνώρισή τους ως Μακεδόνες,
Β) εκδιωχθήκανε πολλές φορές με βίαιο τρόπο από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις (ως αντίποινα για τη δική τους ένοπλη δράση εναντίων τουελληνικού πληθυσμού στο οποίο αποτελούσαν μειονότητα).

Δ
Η σημερινή πραγματικότητα της FYROM είναι ένα κράτος όπου το 30% των πολιτών είναι αλβανικής καταγωγής, το υπόλοιπο 40 % περίπου είναι ανάμικτό με σερβικής, βουλγαρικής,  τουρκικής. τσιγγάνικης αλλά και ελληνικής καταγωγής και το εναπομείναντα 30% «γνήσιας Μακεδονικής» καταγωγής.

Αναρωτιέται κανείς λοιπόν πώς έπειτα από τόσα ιστορικά ατοπήματα και φυλετική ανομοιογένεια ,αυτό το κράτος σχεδόν απαιτεί από την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί την αναγνώρισή του με το όνομα Μακεδονία και ότι αυτό συνεπάγεται.

Ε
Οι ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις και το σκληρό πολιτικό – διπλωματικό παζάρι που παίζεται ανάμεσα σε παγκόσμιες υπερδυνάμεις αλλά και σε τοπικές δυνάμεις των Βαλκανίων δεν αφήνει περιθώρια για ειλικρινή διάλογο για την επιλογή της ονομασίας.

Οι ελληνικές θέσεις φεύγοντας από τη σκληρή αλλά δίκαιη παλαιότερη επιλογή καμίας συμπερίληψης του ονόματος Μακεδονία στην αναγνώριση της FYROM προχώρησε σε μία πιο διαλλακτική τοποθέτηση η οποία θα συμπεριλαμβάνει μεν το όρο Μακεδονία με τρόπο που θα χαρακτηρίζει την τοπική σχέση του πληθυσμού και όχι τη φυλετική και την ιστορική.

Το σίγουρο είναι ότι αν δεν υπήρχαν αυτά τα πολιτικά και διπλωματικά παγκόσμια παιχνίδια στη περιοχή, το ζήτημα της ονομασίας θα είχε διευθετηθεί τουλάχιστον με τον τρόπο που αναφέραμε παραπάνω πολύ καιρό πριν.

Τεχνικός σύμβουλος: Τσαγγάρης Δημήτρης


[1] Κάτι το οποίο συνέβη διότι η Βουλγαρία ελεγχόμενη πλήρως από την ΕΣΣΔ είχε αποδεχθεί πλήρως τη συμφωνία της Γιάλτας ενώ ο Τίτο ακολούθησε δική του προσωπική πολιτική.


Ενδιαφέροντα άρθρα για το Σκοπιανό:

Γράψτε το σχόλιό σας 1703 Συνολικές προβολές, 2 σήμερα |

Γράψτε το σχόλιό σας

Για να αποστείλετε το σχόλιό σας, παρακαλούμε εισάγετε τον απαιτούμενο αριθμό: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.