| Mobile | RSS

Το ασφαλιστικό

Ημερομηνία δημοσίευσης: 15 March, 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια | Κατηγορία: Οικονομία, Πολιτική

ο Ασφαλιστικό

Το ασφαλιστικό είναι ένα σοβαρότατο ζήτημα του οποίου η λύση προϋποθέτει γνώση, εμπειρία, καινοτόμες λύσεις, μακροχρόνιο σχεδιασμό, προοπτική και κυρίως συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων με αντίστοιχες παραχωρήσεις!

Εν τέλει, το ασφαλιστικό ζήτημα είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για να το αφήσουμε σε χέρια άπειρων, χωρίς γνώση ανθρώπων. Δηλαδή πολιτικούς που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, πολιτικούς που λαϊκίζουν, πολιτικούς που δεν γνωρίζουν. Πολιτικούς οι οποίοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια – τέλμα  του ασφαλιστικού συστήματος.

Έτσι λοιπόν – το αναφέρουμε για την ιστορία – οι πολιτικοί μας εργάζονται σκληρά νυχθημερόν, περνώντας ατελείωτα βράδια κούρασης πόνου και βαθιάς σκέψης ώστε κάποια στιγμή να λύσουν το συγκεκριμένο ζήτημα. Υπομονή, είναι πολύ κοντά στη λύση του. Ήδη έχουν χρειαστεί 25 χρόνια, ακούω πως τελειώνουν.

Το γερμανικό μοντέλο

Η νέα πιπίλα των πολιτικών και των παρ’ αυτών  συνέδρων και λόγιων ανιδιοτελών σοφών, προτείνουν το γερμανικό μοντέλο για τη λύση του ασφαλιστικού.

Πρέπει να γνωρίζετε κύριοι βουλευτές και πολιτικοί πως ο τρόπος και η μεθοδολογία που θα ακολουθήσει κάποιος για την επίλυση ενός θέματος είναι ζήτημα δευτερεύον και όχι πρωτεύον. Το πρωτεύον ζήτημα για την επίλυση ενός θέματος είναι αυτός που θα εφαρμόσει τις αποφάσεις να τις εφαρμόσει σωστά και επίσης αυτοί που νομοθετούν να μην αφήνουν παραθυράκια και να μην ψηφίζουν τροπολογίες και νόμους που υποκρύπτουν παράνομες ενέργειες για την οικονομική ενίσχυση των ημετέρων πτωχών.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι εάν θα ακολουθήσουμε το γερμανικό μοντέλο αλλά ποιος θα εφαρμόσει και ποιος θα προστατέψει τη σωστή λειτουργία του γερμανικού μοντέλου.

Για παράδειγμα, ας πάρουμε την περίπτωση ενός άλλου γνωστού σε όλους μας γερμανικό μοντέλου, αυτού της εθνικής Ελλάδος Ποδοσφαίρου και του κυρίου Ότο Ρεχάγκελ. Ο κύριος Ρεχάγκελ επέλεξε και εφάρμοσε με πρωτοφανή και αξιοζήλευτη επιτυχία το γερμανικό ποδοσφαιρικό μοντέλο σε μία ελληνική ομάδα. Μια ελληνική ομάδα που παρέπαιε μεταξύ διάλυσης, όπου τα κυκλώματα και οι εντολές εκ των άνωθεν έξωθεν (πολιτικών και παραγόντων) μόνο προβλήματα δημιουργούσε. Βρείτε μου έναν, μόνο έναν Έλληνα που να πιστεύει πως θα μπορέσει να συνεχίσει να εφαρμόζει με επιτυχία το γερμανικό ποδοσφαιρικό μοντέλο, στη θέση του προπονητή, χωρίς τον κο Ρεχάγκελ.

Έτσι λοιπόν, ας πει κάποιος στους κυρίους βουλευτές, πρώτα να βρούνε τον άνθρωπο που θα μπορέσει να εφαρμόσει το συγκεκριμένο μοντέλο και μετά ας ψηφίσουν τον συγκεκριμένο τρόπο και λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος.

Θέλουν οι βουλευτές μας γερμανικό μοντέλο; Η λύση είναι απλή. Δώστε outsourcing το ασφαλιστικό στους Γερμανούς. Έτσι (με την προϋπόθεση πως αυτή είναι η σωστή λύση) αφενός έχουμε έτοιμη λύση και κάποιον που γνωρίζει πως θα το εφαρμόσει και αφετέρου κάνουμε οικονομία στα λειτουργικά έξοδα. Γιατί λοιπόν γιατί δεν το κάνουν;

Το πρόβλημα και η λύση

Για να βρει κάποιος τη λύση ενός προβλήματος, χρειάζεται να ψάξει, να βρει και να καταστρέψει τον ιο του προβλήματος, την πηγή του προβλήματος.

Απαριθμώντας τις πηγές προβλημάτων του ασφαλιστικού συστήματος (με τυχαία σειρά) έχουμε.

  • Κακή διαχείριση των αποθεματικών και απάτες με αυτά
  • Κρατικές επεμβάσεις, Μη απόδοση εισφορών από το κράτος (ποσότητα και χρόνο), Δανεισμός η χρησιμοποίηση από το κράτος χρημάτων των ταμείων για άσχετες με το ασφαλιστικό δαπάνες.
  • Εισφοροδιαφυγή.
  • Εργατική νομοθεσία και δικαιοσύνη
  • Κόστος και προμήθειες φαρμάκων και ιατρικού υλικού
  • Λειτουργικά και άλλα κόστη νοσοκομείων.
  • Απάτες με πλαστές συντάξεις.
  • Απάτες με υπερβολικές χρεώσεις από ιατρικά κέντρα και νοσοκομεία
  • Και άλλα τα οποία δεν γνωρίζω…

Ας εξετάσουμε αναλυτικά όλα τα παραπάνω.

  • Διαχείριση των αποθεματικών
    Δεν υπάρχει σωστή διαχείριση των αποθεματικών. Δεν υπάρχει γνώση και οι αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από επενδύσεις και οικονομική διαχείριση. Τελευταία απόδειξη τα δομημένα ομόλογα. Άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα από οικονομικά, επένδυσαν σε δομημένα ομόλογα. Δηλαδή σε μορφές επένδυσης που το ρίσκο καθορίζεται από τυχαίους παράγοντες και που για την διαχείρισή τους απαιτείται τουλάχιστον σπουδές και εξειδικευμένες γνώσεις και πολυετή πείρα στο συγκεκριμένο τομέα.
  • Κρατικές παρεμβάσεις – Διοίκηση.
    Ο εκάστοτε υπουργός διορίζει προέδρους στα ασφαλιστικά ταμεία. Για ποιο λόγο πρέπει να συμβαίνει αυτό; Γιατί ο εκάστοτε υπουργός θεωρεί πως οι προηγούμενοι πρόεδροι δεν ήταν ικανοί ή γιατί οι δικοί του πιστεύει πως είναι καλύτεροι; Απορώ σαν πολίτης: αυτή η δουλειά θα γίνεται; Κάθε υπουργός θα διορίζει τον δικό του άνθρωπο; Να υποθέσω πως η συγκεκριμένη λογική  εντάσσεται στα πλαίσια της συνεχούς εξέλιξης και στη μείωση της ανεργίας…
  • Κρατικές παρεμβάσεις – Διοίκηση.
    Πόσες φορές και για πόσα έτη το δημόσιο δεν απέδιδε στα ταμεία τα οφειλόμενα ποσά; Πόσες φορές χρησιμοποίησε τα χρήματα των ταμείων για σκοπούς που κανείς δεν έμαθε και δεν τα επέστρεψε ποτέ; Εν τέλει πόσα χρήματα δεν επεστράφησαν ή δεν αποδόθηκαν στα ταμεία με ευθύνη υπουργών και που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα;
    Στην Ελλάδα συνηθίζεται να μην δίνεται λόγος, για διάφορους λόγους, κανείς να μην είναι υπόλογος και κανείς να μην φέρει ευθύνη. Η λέξη αξιοπιστία δεν υπάρχει. Αυτό είναι και το σοβαρότερο πρόβλημα στη λύση του ασφαλιστικού. Σήμερα που γράφεται το συγκεκριμένο θέμα (Μάρτιος 2008) όλοι είναι ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για τη λύση του ασφαλιστικού. Και η μεγαλύτερή τους αντίθεση βρίσκεται στους ίδιους τους πολιτικούς. Δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως το σχέδιο της κυβέρνησης, όσο σωστό και εάν είναι, θα μπορέσει να δώσει λύσεις. Για να το πω διαφορετικά: Όλοι πιστεύουν πως το σχέδιο της κυβέρνησης θα αποτύχει Γιατί; Γιατί δεν υπάρχει αξιοπιστία. Γιατί όλοι θεωρούν τους πολιτικούς αναξιόπιστους. Γιατί όλοι θεωρούν πως για ακόμη μία φορά θα υπάρχουν καταχρήσεις από τους πολιτικούς. Από αυτούς δηλαδή που προσδιόρισαν τη σημερινή θέση του προβλήματος. Από αυτούς που πολλά υπόσχονται, που λαϊκίζουν. Από τους πολιτικούς του ψέματος και της διαφθοράς.
    Γιατί δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Γιατί; Γιατί χρόνια σήμερα τα λόγια των πολιτικών είναι πιο αναξιόπιστα και από ακάλυπτες επιταγές. Γιατί έχουν το θράσος να εφευρίσκουν καλές δικαιολογίες, γιατί αν και αλάνθαστοι όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν διαλύουν τα πάντα στο πέρασμά τους, γιατί ποτέ δεν ευθύνονται οι  ίδιοι αλλά οι υπόλοιποι ή άλλοι εξωγενείς παράγοντες και απειλές, συμμετρικές ή ασύμμετρες, γνώριμες ή άγνωστες
  • Εισφοροδιαφυγή
    Η εισφοροδιαφυγή είναι μία σημαντική παράμετρος που αφορά στα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών. Κοιτάζοντας πίσω δεν βλέπω καμία πετυχημένη ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα η εισφοροδιαφυγή τείνει να αυξάνεται. Τι κάνουν τόσο χρόνια οι υπάλληλοί μας; Αυτοί που πληρώνουμε για να υπηρετούν το συμφέρον μας, το δημόσιο συμφέρον;
    Εγώ προσωπικά γνωρίζω πολλούς κλάδους επιχειρηματικής δραστηριότητας όπου παρατηρείται αυξημένη εισφοροδιαφυγή. Γνωρίζω επίσης τι μέτρα θα μπορούσα να πάρω για να την περιορίσω. Γιατί το γνωρίζω; Γιατί είμαι άνθρωπος της πιάτσας και δεν μεγάλωσα με γαλλίδες νταντάδες και μεταξωτά βρακιά, όπως κάποιος αρχηγός κόμματος δήλωσε πρόσφατα.
    Επίσης, υπάρχουν και οι επίορκοι υπάλληλοι. Αυτοί που λαδώνονται και τα χρήματα των προστίμων δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους. Με αυτούς τους υπαλλήλους τι γίνεται; Αλλά ξέχασα. Όταν οι περισσότεροι υπάλληλοι που κάνουν τέτοιες ενέργειες έχουν στενές σχέσεις με τους πολιτικούς και τους βουλευτές και γνωρίζουν πως ο νόμος δεν τους αγγίζει, καλά κάνουν και ενεργούν έτσι. Τέτοιου είδους καταστάσεις όπου πολλοί άνθρωποι συμμετέχουν σε ενέργειες παρανομίας αναρωτιέμαι πως ονομάζονται….
  • Εργατική νομοθεσία και δικαιοσύνη
    Υπάρχουν εργοδότες οι οποίοι εισφοροδιαφεύγουν, δηλαδή αυτοί που δεν ασφαλίζουν τους εργαζομένους της επιχείρησής τους ή τους ασφαλίζουν μερικώς. Το ποιες επιχειρήσεις έχουν αναγάγει την μη ασφάλιση, ή την μη σωστή ασφάλιση των εργαζομένων σε συνήθη-καθημερινή τακτική είναι γνωστό. Το γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος (προς προάσπιση του ασφαλιστικού και των εργαζομένων) είναι άγνωστο.Συμβολή στη συγκεκριμένη τακτική αυτών των επιχειρήσεων είναι η εργατική νομοθεσία και ο τρόπος που λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη.

(((((((((((((((((((
Για να γίνει κατανοητό το παραπάνω θέμα θα αναφερθώ σε μία πραγματική περίπτωση:

Εργοδότης που είναι ανώνυμη εταιρία μαζικής εστίασης δεν πληρώνει – ασφαλίζει σωστά τους υπαλλήλους της: Προσαυξήσεις για νυχτερινά, αργίες, Κυριακές, υπερωρίες και άλλα. Οι υπάλληλοι πηγαίνουν στην επιθεώρηση εργασίας και αφού ο εργοδότες δεν παρουσιάζεται η υπόθεση αποστέλλεται στον εισαγγελέα. Τέσσερα χρόνια μετά γίνεται η δίκη του ποινικού σκέλους!!!!! Ναι, το ξαναγράφω. Τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάποια απεργία δικαστικών – δικηγόρων και χωρίς καμία αναβολή! Η δίκη γίνεται. Επειδή όμως έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που συντελέστηκαν πολλά από τα αδικήματα υπήρξε παραγραφή τους. Έτσι η ποινή ήταν μικρότερη από αυτήν που θα έπρεπε να είναι. Το δικαστήριο έγινες στις 25-1-2008. Μέχρι τις 8-5-2008, δηλαδή 4,5 μήνες μετά την εκδίκαση η απόφαση δεν έχει ακόμη καθαρογραφεί από τα Ελληνικά Δικαστήρια !!!!!

Παράλληλα με το ποινικό μέρος οι υπάλληλοι έκαναν και αγωγή κατά της ΑΕ και του νομίμου εκπροσώπου. Την υπόθεση την κέρδισαν αλλά επειδή η ΑΕ δεν είχε μία στα ταμεία της δεν πήραν τίποτα. Δηλαδή αν και οι εργαζόμενοι δεν πληρωνόντουσαν εξαιτίας του υπευθύνου και νόμιμου εκπροσώπου της εταιρίας ο οποίος απλά δεν ήθελε να πληρώνει σωστά τους υπαλλήλους του ενώ υπήρχε η δυνατότητα, άρα υπήρχε πρόθεση και δόλος σύμφωνα και με την απόφαση του δικαστηρίου,  οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να εισπράξουν.

Σε αυτό το παράδειγμα παρατηρούμε πόσο υπερβολικά αργά κινείται η ελληνική δικαιοσύνη και πως με παραθυράκια δεν επιβάλλεται ο νόμος εκεί που χρειάζεται.

))))))))))))))))))))

Εκτός όμως από την αργοπορία υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λειτουργούν εναντίων των εργαζομένων στην διεκδίκηση των οφειλομένων άρα και στο ασφαλιστικό σύστημα .

Οι εργοδότες έχουν χρήματα για να πληρώσουν νομικούς συμβούλους οι οποίοι τους συμβουλεύουν, έχουν χρήματα για να στηρίξουν νομικές ενέργειες, έχουν χρόνο να κινηθούν και να δράσουν, χρόνος που τους δίνεται από το νομικό σύστημα. Επίσης λόγω των παραπάνω πλεονεκτημάτων μπορούν και προκαλούν οι ίδιοι τις συγκεκριμένες υποθέσεις, που οι ίδιοι προκαλούν, χρησιμοποιόντας το σύστημα δικαιοσύνης προς όφελός τους.

Από τη μεριά τους οι εργαζόμενοι πολλές φορές δεν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό βάρος των νομικών διαδικασιών ή δεν έχουν χρόνο να το κάνουν, πρέπει να ψάξουν από την αρχή να βρούνε κάποιον καλό και ηθικό νομικό σύμβουλο, εάν είναι ομαδική η αφωγή-καταγγελία η συνεννόηση είναι δύσκολη ενώ εάν κινούνται μόνοι τους δύσκολα θα βρουν στήριξη. Και πολλές φορές τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν ο εργοδότης ασκεί διάφορες πιέσεις λιγότερο ή περισσότερο νόμιμες στους υπαλλήλους όταν αυτοί κινούνται νομικά εναντίων τους..

Που καταλήγουμε;

Εγώ λοιπό εάν ήμουν εργοδότης δεν θα πλήρωνα τους υπαλλήλους μου. Θα τους έλεγα ψέματα και για να μην έχω προβλήματα, θα τους άλλαζα συχνά ή θα τους ανάγκαζα να παραιτηθούν και θα έκανα και άλλα περίεργα κόλπα που μπορούν να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Και εάν κάποιος από όλους αυτούς θα είχε το κουράγιο να πάει στα δικαστήρια, θα πήγαινα να τον βρω πριν τη δίκη (δηλαδή περίπου 4-5 χρόνια μετά το αδίκημα) και θα του έκανα πρόταση για συμβιβασμό για ποσό σίγουρα πολύ λιγότερο από το ποσό που θα έπρεπε να του είχα δώσει συνολικά εάν ήμουν νομοταγής. Και εάν ήθελα να είμαι και περισσότερο μαφιόζος, θα είχα Α.Ε. θα έβαζα Διευθύνοντα Σύμβουλο κάποιο αλλοδαπό λαθρομετανάστη και κάποια στιγμή θα έκλεινα την εταιρία. Και ας μου κάνανε και 250 αγωγές. Κύριοι λυπάμαι.. είμαστε Α.Ε.. Κύριος!

Σύμφωνα με τα παραπάνω φαίνεται πως δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τους πολιτικούς μας  πως η δικαιοσύνη λειτουργεί αφενός εις βάρος των εργαζομένων και υπέρ των εργοδοτών και κατά συνέπεια υπέρ της δημιουργίας κοινωνικών και (για το θέμα μας) ασφαλιστικών προβλημάτων. Η άλλη περίπτωση είναι πως οι πολιτικοί δεν ασχολούνται με το θέμα ή γενικότερα αδιαφορούν. Δηλαδή ντόρτια, φράπα, γυαλί και παραλία και προσωπικές μπίζνες (Βουλγαράκης, Ρουσσόπουλος, Δομημένα Βρωμόλογα, βίλλες, χλιδή, εξωτικά νησιά κ.λπ., δηλαδή ότι κάνει καθένας μας)

  • Μη δημιουργία άλλων προβλημάτων
    Ένας σημαντικός κανόνας για την λύση ενός προβλήματος είναι η μη δημιουργία άλλων προβλημάτων. Η τελευταία ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να λύσει το ασφαλιστικό πρόβλημα, δημιουργώντας προβλήματα σε υγιή ασφαλιστικά ταμεία. Δηλαδή σκέφτηκε: Έχω μαύρες τρύπες στο 90% των ταμείων. Έχω 10% των ταμείων που τα οικονομικά τους είναι θαυμάσια. Τι ωραία, βρήκαμε τη λύση! Αναφώναξαν οι πολιτικοί κραυγάζοντας αλλόφρονες για την καταπληκτική τους ιδέα. Θα πάρουμε χρήματα από τα ασφαλιστικά ταμεία που δεν υπάρχει πρόβλημα, θα καλύψουμε με αυτά τις μαύρες τρύπες στα προβληματικά ταμεία και θα λύσουμε το ασφαλιστικό πρόβλημα! Ούτως ή άλλως, γι’ αυτό πληρωνόμαστε: για να δίνουμε λύσεις!! Πρωτότυπες και καταπληκτικές λύσεις!Και για αυτή την καταπληκτική λύση μας κοιτάξτε μήπως κατά λάθος ξεπέσει κανένα «πακέτο μίζας» στο ξέμπαρκο. Τέτοιο καλό δεν ματάγινε σε τούτο εδώ τον τόπο.
    Να σημειώσω στο σημείο αυτό πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως από τα ταμεία τα οποία δεν παρουσιάζουν οικονομικά προβλήματα απείχαν και οι πολιτικοί.
    Και τώρα που το θυμήθηκα. Γιατί δεν ρωτάνε οι πολιτικοί όλους αυτούς τους σοφούς που δίνουν λύσεις στο ασφαλιστικό πρόβλημα να μας πουν πώς προήλθε το πρόβλημα.
  • Κόστος και προμήθειες φαρμάκων και ιατρικού υλικού
    Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς πολιτικούς, δημοσιογράφους και άλλους ειδήμονες ως «Το μεγάλο πάρτι».
    Φαρμακευτικές εταιρίες που ανήκουν αμέσως ή εμμέσως σε πολιτικούς ή σε φίλους του, τιμές πώλησης με ποσοστό κέρδους πολλές εκατοντάδες % και όπως σε πολλές δημοσιογραφικές έρευνες έχει διαπιστωθεί και συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αδιαφανείς διαδικασίες παραγγελιών και συμβάσεων, συμφωνίες που δεν τηρούνται αλλά οι υποθέσεις δεν παίρνουν τον δρόμο της δικαιοσύνης και άλλα τα οποία τα γνωρίζουν πολύ καλά μόνο όσοι ασχολούνται επιστημονικά με το θέμα αυτό.
    Ο έλεγχος των διαγωνισμών και των παραγγελιών των φαρμάκων, των φαρμακευτικών και ιατρικών υλικών είναι σημαντικότατη παράμετρος στη λύση του ασφαλιστικού. Εάν δεν λυθεί, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θα δαπανώνται εξαιτίας της απληστίας – κακοδιαχείρισης κάποιων και της ανικανότητας κάποιων άλλων.

Σήμερα που η τεχνολογία έχει προχωρήσει θα μπορούσαμε μόνο από έναν υπολογιστή να έχουμε πλήρη έλεγχο για τα πάντα άμεσα!

Μόλις θυμήθηκα πως τα στελέχη στα κρατικά νοσοκομεία διορίζονται από υπουργούς.

Και τώρα που το σκέφτομαι. Η κυβέρνηση αποφάσισε τη συνένωση των ταμείων σαν μαγική συνταγή για τη λύση του προβλήματος. Εγώ θα πρότεινα κάτι άλλο. Τη διαχείριση και τον έλεγχο των παραγγελιών των φαρμάκων και του ιατρικού υλικού από μία επιτροπή, για όλα τα νοσοκομεία της Ελλάδας. Εκτός της διαφάνειας και της σωστής διαχείρισης, θα μειωθούν και τα λειτουργικά έξοδα και – λόγω των μεγαλύτερων παραγγελιών θα πετυχαίνουμε καλύτερες τιμές. Και όποιος διαφωνεί ας πάει σπίτι του. Δυστυχώς ανεργία υπάρχει. Ή τουλάχιστον ας προβάλει βάσιμα αντεπιχειρήματα και τη δική του πιο σωστή λύση. Ναι θα πω στη λύση του, μα δεν θα παραιτηθώ. Θα παρακαλέσω να με απολύσουν και να με εγγράψουν στο ταμείο ανεργίας. Με επίδομα 350 θα ζω σαν Βασιλιάς!

  • Λειτουργικά και άλλα κόστη νοσοκομείων.
    Το θέμα δεν το γνωρίζω. Έχω όμως μία απορία. Πως είναι δυνατόν να έχουμε ελλείψεις σε προσωπικό και από την άλλη πλευρά τα λειτουργικά κόστη να είναι αυξημένα. Ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Έτσι τουλάχιστον μου αναφέρουν γιατροί με τους οποίους μίλησα, κατά την έρευνά μου.
  • Απάτες με πλαστές συντάξεις.
    Από τη μία πλευρά στην αρχαία Αίγυπτο πίστευαν πως στη ζωή μετά θα χρειαστούμε τα υλικά αγαθά και κυρίως το χρήμα που χρειαζόμαστε και σήμερα. Έτσι λοιπόν δίκαιο έχουν όσοι πράττουν αναλόγως. Από την άλλη πλευρά οι αναλογιστές δεν νομίζω να έχουν λάβει υπόψη στους υπολογισμούς τους την συγκεκριμένη παράμετρο, οπότε μάλλον θα δημιουργηθεί τρύπα ξανά στα ταμεία.
  • Απάτες με υπερβολικές χρεώσεις από ιατρικά κέντρα και νοσοκομεία
    Και ερχόμαστε σε ένα μείζον θέμα: οι απάτες με υπερβολικές ή μη γεννόμενες χρεώσεις από ιδιωτικά ιατρικά κέντρα ή νοσοκομεία.
    Για τους μη έχοντες γνώση του αντικειμένου, αναφέρω παραδείγματα δύο

α) Παππούς πάει στο ιατρικό κέντρο να κάνει εξετάσεις. Ο γιατρός του λέει: παππού, επειδή έχω πολύ δουλειά άσε το βιβλιάριό σου εδώ και έλα να το πάρεις αύριο να στα γράψω και καλά. Συμφωνεί ο παππούς, φεύγει και πηγαίνει την επόμενη ημέρα να πάρει το βιβλιάριο. Εν τω μεταξύ το ιατρικό κέντρο έχει γράψει στο βιβλιάριο του παππού τις εξετάσεις που έκανε και άλλες τρεις σχετικές που δεν έκανε. Έτσι το ιατρικό κέντρο θα πληρωθεί και για ιατρικές υπηρεσίες που δεν παρείχε στον ασθενή-πελάτη.
Η παράμετρος ότι «ο ιδιοκτήτης του ιατρικού κέντρου συνδέεται με κάποιον δημόσιο λειτουργό ή όχι (πολιτικό, εφοριακό, κλπ) δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν.

Και τώρα που το σκέφτομαι. Γιατί να είναι ο παππούς υποχρεωμένος να πάει σε ιδιωτικό κέντρο να κάνει εξετάσεις; Γιατί διαφορετικά στο δημόσιο θα χρειαστεί να περιμένει 3 μήνες ενώ οι εξετάσεις επείγουν; Τότε γιατί ο παππούς πλήρωνε τόσα χρόνια την ασφάλισή του; Για να πληρώνει τελικά τις ιδιωτικές κλινικές;

β) Κάποιος, ο οποιοσδήποτε, πάει σε μία κλινική για εξετάσεις ή και για κάποια εγχείρηση. Το τι χρεώνουν εκεί, πάλι μόνο οι ίδιες οι κλινικές το γνωρίζουν. Αλλά τι μας νοιάζει. Ασχολείται κανένας;

—————————————————————————————————————————————-

Ασφαλιστικό – Η λύση

Απόδειξη της μη γνώσης των πολιτικών για τη λύση του ασφαλιστικού είναι πως ένας απλός ασφαλιστής κάποιας ιδιωτικής εταιρίας θα μπορούσε να δώσει λύση στο ασφαλιστικό πρόβλημα. Πηγαίνετε σε μία ασφαλιστική εταιρία, οποιαδήποτε, και πείτε της να σας δημιουργήσει ένα πρόγραμμα σύνταξης υγείας με τα χρήματα που δίνετε σήμερα στο ταμείο δημόσιας ασφάλισης. Όχι μόνο θα σας προσφέρει το καλύτερο ασφαλιστικό & συνταξιοδοτικό στη γη, αλλά ακόμη: θα σας δίνει χρήματα για δωρεάν διακοπές κάθε χρόνο, ένα νέο αυτοκίητο κάθε 5 χρόνια, bonus εάν δεν αρρωσταίνετε  και για να είστε πάντα υγιής θα σας επιβάλλει να κάνετε ετήσιο έλεγχο και εξετάσεις – δωρεάν – για την υγεία σας! Δηλαδή από την πρόληψη θα γλιτώσει πολλά χρήματα.

Εάν λοιπόν ήμουνα υπουργός και ήθελα να βελτιώσω το ασφαλιστικό μας σύστημα, θα μάζευα ανθρώπους απ’ όλες τις ασφαλιστικές εταιρίες, θα τους καλοπλήρωνα και σε συντομότατο χρονικό διάστημα θα είχα έτοιμη και σωστή λύση. Γιατί λοιπόν δεν ενεργούν με αυτό τον τρόπο οι πολιτικοί μας; Έχουν έτοιμη λύση μπροστά τους και αδιαφορούν. Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα πως οι πολιτικοί μας θεωρούν τον τρόπο που λειτουργούν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες λανθασμένο… με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον των εταιριών αυτών, των ασφαλισμένων τους και της κοινωνίας κατ’ επέκταση.

Μακροπρόθεσμος σχεδιασμός

Όταν ξεκινάς να λύσεις το ασφαλιστικό και το βασικό σου μέλημα είναι πώς να καλύψεις τις μαύρες τρύπες είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Γιατί; Γιατί ο στόχος είναι αυτός που δημιουργεί στρατηγικές και αυτές υπηρετεί.

Αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβω είναι πως κατά την προσπάθεια επίλυσης του ασφαλιστικού και ενώ έγινε προσπάθεια ενοποίησης των ταμείων, πολλές διατάξεις έκαναν διακρίσεις μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων αλλά και διάφορων άλλων επαγγελμάτων όπως δικαστικοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί. Δηλαδή στην κοινωνία μας αντίθετα με όσα αναφέρει το σύνταγμα κάποιοι θεωρούν καλό να υπάρχουν τέτοιου είδους διακρίσεις;
Δεν άκουσα κανέναν πολιτικό να σχολιάζει αυτές τις διακρίσεις.

Τέλος, πιστεύω πως στη λύση του ασφαλιστικού μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι μας. Πώς. Απλά προσέχοντας την υγεία μας. Για παράδειγμα γιατί κάποιος ο οποίος έχει ισορροπημένη ζωή, διατροφή, ασκεί το σώμα του, να πληρώνει τα ίδια με κάποιον ο οποίος δεν προσέχει και κακομεταχειρίζεται το σώμα του και άρα αποδεδειγμένα θέτει σε κίνδυνο την υγεία του και αυξάνει την πιθανότητα να αρρωστήσει. Σε αυτούς λοιπόν που δεν προσέχουν την υγεία τους ας τους δίδεται κάποιο πρόστιμο και σε αυτούς που την προσέχουν ας τους δίνεται κάποια ελάφρυνση άμεση ή έμμεση, χρηματική ή σε είδος. Τι κίνητρο είναι το παν!

Τέλος θα πρέπει οι άνθρωποι των πόλεων να πληρώνουν περισσότερα ασφάλιστρα από τους ανθρώπους της υπαίθρου. Οι συνθήκες διαβίωσης στις πόλεις, η μόλυνση της ατμόσφαιρας, η ρύπανση, ο αγχωτικός τρόπος ζωής, επιδρούν αρνητικά στην υγεία, ενώ αντίθετα η φυσική ζωή στην ύπαιθρό μειώνει τους κινδύνους. Εκτός και εάν οι πολιτικοί μας πιστεύουν πως η ζωή στα Αστικά κέντρα είναι εξίσου υγιεινή σε σχέση με αυτή της υπαίθρου, γι’ αυτό και δεν λαμβάνουν μέτρα.

Αυτά τα ολίγα…

Γράψτε το σχόλιό σας 1445 Συνολικές προβολές, 1 σήμερα |

Γράψτε το σχόλιό σας

Για να αποστείλετε το σχόλιό σας, παρακαλούμε εισάγετε τον απαιτούμενο αριθμό: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.