| Mobile | RSS

Οι τράπεζες και τα 28 δις ευρώ-φυστίκια

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14 March, 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια | Κατηγορία: Οικονομία

Δύο λόγια για τις τράπεζες

Σχόλιο 1

Κάποιοι πρέπει να θυμηθούν και να κατανοήσουν πως τα χρήματα που κατέχουν και διακινούν οι τράπεζες, στο συντριπτικά μεγαλύτερο τους μερίδιο δεν είναι δικά τους, δεν ανήκουν σε αυτές!

Κάποιοι πρέπει να κατανοήσουν πως οι τράπεζες δεν είναι ανώνυμες εταιρείες όπως οι υπόλοιπες. Ο σκοπός τους δεν είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους. Ο σκοπός τους είναι καθαρά μεσολαβητικός. O σκοπός τους είναι να βοηθήσουν και να συμβάλλουν στην διακίνηση και στη διάθεση του χρήματος σε μία ή περισσότερες συγκεκριμένες αγορές. Σκοπός τους είναι η οικονομική, επιχειρηματική, κοινωνική και βιοτική πρόοδος και ανάπτυξη.

Σκοπός τους είναι να δανείζονται χρήματα από αυτούς που δεν τα χρειάζονται κάποια συγκεκριμένη στιγμή και να τα δανείζουν σε κάποιους άλλους που τα έχουν ανάγκη τη συγκεκριμένη στιγμή. Και για αυτή τους την εργασία λαμβάνουν κάποια προμήθεια με τη μορφή διαφοράς επιτοκίου.

Το γεγονός πως τα χρήματα που διακινούνται δεν είναι δικά τους, αλλά των ατόμων μίας κοινωνίας μέσα στην οποία λειτουργούν, σαφώς και εμπεριέχει πολλές και σημαντικότατες ευθύνες!!

Οι τράπεζες έχουν την ευθύνη

  • Της διατήρησης και της διαφύλαξης της περιουσίας (των χρημάτων) των καταθετών
  • Της διαφύλαξης της ομαλότητας και καλής λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος άρα και της κοινωνικής ηρεμίας
  • Της εύρυθμης χρηματοπιστωτικής λειτουργίας με τέτοιο τρόπο ώστε να υποβοηθούν την οικονομία και την ανάπτυξη

Οι τράπεζες δεν πρέπει να έχουν σαν κύριο σκοπό το κέρδος!

Οι τράπεζες δεν πρέπει να ρισκάρουν τα χρήματα των καταθετών σε επενδύσεις ρίσκου, ούτε και πρέπει να συνδέονται με επενδύσεις επισφαλείς και επικίνδυνες.

Οι τράπεζες δεν είναι ούτε επενδυτικοί αλλά ούτε και χρηματιστηριακοί οργανισμοί!

Και το κυριότερο

  • Είναι παράλογο και παρανοϊκό οι τράπεζες να είναι Ανώνυμες Εταιρείες και οι μέτοχοί τους να είναι διαφορετικού από τους κατόχους των χρημάτων !!!!
  • Είναι παράλογο και παρανοϊκό οι τράπεζες να μπορούν να δανείζουν χρήμα που δεν κατέχουν με τη μέθοδο του Κλασματικού Αποθεματικού Τραπεζικού Συστήματος (Fractional Reserve Banking), το οποίο στη συνέχεια το δανείζουν με επιτόκιο !!!!
  • Επάνω από τις τράπεζες είναι το κράτος και οι κεντρικές τράπεζες, στην περίπτωση της Ελλάδας η ΤτΕ.
    Οι τράπεζες οφείλουν να υπακούουν στους νόμους του κράτους και στους κανόνες των κεντρικών τραπεζών, της ΤτΕ στην περίπτωσή μας.
    Οι τράπεζες δεν πρέπει να καταχρώνται τη δύναμη και την εξουσία που τους δίνει η κατοχή και διακίνηση των κεφαλαίων. Οι τράπεζες δεν πρέπει να συμπεριφέρονται μαφιόζικα και να λειτουργούν σαν νόμιμοι τοκογλύφοι.

 

Η στήριξη των τραπεζών με 28 δις

Στην Ελλάδα συμβαίνει συχνά να γίνονται περίεργα πράγματα..

Το κράτος δίνει χρήματα στις τράπεζες, όταν οι τράπεζες αναφέρουν πως δεν έχουν κανένα πρόβλημα και όταν επί πολλά συνεχόμενα χρόνια τα κέρδη τους είναι τεράστια!! Μετά από τόσα χρόνια τεράστιας κερδοφορίας, δεν μπορούν να καλύψουν λίγα επισφαλή δάνεια αλλά χρειάζεται το κράτος τις στηρίζει με το 10% του Α.Ε.Π.!!!; Μήπως τελικά η κατάσταση των τραπεζών είναι τόσο δραματική που τα επισφαλή δάνεια είναι παρά – πάρα πολλά; Ή μήπως τελικά η κίνηση αυτή γίνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους από την ελληνική κυβέρνηση για να δείξουν πως κάτι κάνουν: δηλαδή, αφού το κάνουν όλοι γιατί να μην το κάνουμε και εμείς, για να δείξουμε στον κόσμο πως είμαστε μία δραστήρια κυβέρνηση!

Κατά δεύτερον δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς μία προβληματική οικονομία (το ελληνικό κράτος) μπορεί να εγγυηθεί ή να δώσει χρήματα στις τράπεζες έως 28 δις.

Πώς γίνεται δηλαδή το ελληνικό κράτος που παραδέχεται πως είναι υπερχρεωμένο και δεν μπορεί να καλύψει τις δικές του βασικές ανάγκες και των πολιτών του να δανείζει χρήματα σε κερδοφόρους οργανισμούς;

Που ήταν τόσο καιρό η ΤτΕ και γιατί δεν υπήρξε κανένας έλεγχος στις τράπεζες, αντιθέτως οι πολιτικοί ήταν υπάκουοι στις ορέξεις – διαθέσεις των τραπεζών; Και αφού οι τράπεζες καταλήστεψαν τον ελληνικό λαό με υψηλά επιτόκια και παράνομες χρεώσεις, τώρα το ίδιο το κράτος παίρνει χρήματα από τους πολίτες – θύματα και τα δίνει στις τράπεζες – θύτες, επιβαρύνοντας ταυτόχρονα τον κρατικό προϋπολογισμό!

Τελικά οι ελληνικές τράπεζες έχουν ή όχι πρόβλημα; Και εάν έχουν ποιο είναι αυτό;

Τελικά το πρόβλημα το έχει μία τράπεζα, πολλές τράπεζες και με ποιο τρόπο και κατά πόσο επηρεάζεται η ελληνική οικονομία από το πρόβλημα των τραπεζών;

Είτε οι τράπεζες έχουν πρόβλημα είτε όχι, η συγκεκριμένη κίνηση στήριξης είναι λανθασμένη. Η σωστή λύση είναι αυτή που δίνει λύση στο πρόβλημα και κανείς σε αυτή τη χώρα δεν ασχολήθηκε σοβαρά με αυτό το πρόβλημα, παρά παπαγαλίζει κακόφωνα σχόλια άλλων.

Αν οι τράπεζες έχουν πρόβλημα ρευστότητας θα μπορούσε το κράτος να δανείσει με υψηλό επιτόκιο τις τράπεζες γεγονός που θα επηρεάσει θετικά το κόστος δανεισμού της.

Αν οι τράπεζες έχουν πρόβλημα από επισφαλή δάνεια αυτό ας το χρεωθούν αυτές. Δεν υπάρχει κανένας λόγος τα σφάλματα και τις αδυναμίες τους να τις πληρώνει τρίτος.

Και εάν θέλει το κράτος να βοηθήσει την οικονομία και την ρευστότητα να χρησιμοποιήσει ειδικά προγράμματα και επιδοτήσεις και να βοηθήσει αυτούς που βρίσκονται σε πρόβλημα. Για παράδειγμα: εάν οι τράπεζες έχουν πρόβλημα από την μη πληρωμή των δανείων, το κράτος ας βοηθήσει την ανάπτυξη και αυτούς που έχουν το πρόβλημα. Σωστή λύση είναι αυτή που συμβάλει στην επίλυση του προβλήματος και όχι των συνεπειών της.

Εάν μία τράπεζα έκανε λανθασμένες κινήσεις ας χρεοκοπήσει. Δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Ας χρεοκοπήσει μία τράπεζα και το κράτος αν θέλει να δείξει πως νοιάζεται για τους πολίτες ας αποζημιώσει με χρήματα τους καταθέτες της πτωχευμένης τράπεζας.

Χρηματοοικονομική κρίση

Μία τυχαία αναδιανομή πλούτου;

Τι ακριβώς έχει συμβεί παγκοσμίως με τις τράπεζες;

Εν συντομία:

  • Α) Πολίτες δανείστηκαν χρήματα για κατανάλωση,
  • Β) Επενδυτικοί οργανισμοί  δανείστηκαν χρήματα για υψηλού ρίσκου επενδύσεις κεφαλαίου και
  • Γ) Επιχειρηματίες δανείστηκαν χρήματα για επικίνδυνες επενδύσεις για επιχειρηματικούς σκοπούς.

Το πρόβλημα:

  • Α) Οι πολίτες που δανείστηκαν δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους
  • Β) Αυτοί που επένδυσαν σε υψηλού ρίσκου επενδύσεις έχασαν και δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Κάποιοι κέρδισαν, αλλά όχι εμείς.
  • Γ) Αυτοί που δανείστηκαν για επιχειρηματικούς σκοπούς απέτυχαν ή πτώχευσαν και δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους.

Α) Στην πρώτη περίπτωση κάποιοι έκαναν μεγάλη ζωή με τα χρήματα άλλων.

Ποιος τους δάνεισε; οι τράπεζες χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους την πιστοληπτική ικανότητα καθενός, μην υπολογίζοντας κανένα ρίσκο. Δάνεισαν με σκοπό την βραχυπρόθεσμη λογική του υπερκέρδους.

Β) Στη δεύτερη περίπτωση κάποιοι με πολλά χρήματα και μεγάλα μυαλά έριξαν στην αγορά επικίνδυνα παράγωγα προϊόντα, τα πούλησαν σε αδαείς ή σε καιροσκόπους και τα κονόμησαν. Μεγάλη μπάζα και «golden boys»! Τα χρήματα τα έχασαν οι επενδυτικές εταιρείες που στην Ελλάδα συνδέονται και με πιστωτικούς οργανισμούς – τράπεζες.

Γ) Στην Τρίτη περίπτωση επιχειρηματίες με τη βοήθεια στελεχών τραπεζών  και με παράνομες ή ελλιπής  διαδικασίες δανείστηκαν χωρίς την απαιτούμενη πιστοληπτική ικανότητα

Και στις τρεις περιπτώσεις υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Κάποιοι έχασαν χρήματα. Και αυτοί δεν είναι οι τράπεζες αλλά οι αποταμιευτές. Οι τράπεζες δεν έχουν χρήμα. Είναι απλά οργανισμοί που το διακινούν.

Το θέμα από μία διαφορετική σκοπιά.

  • Στην πρώτη περίπτωση τα χρήματα έχουν προωθηθεί ουσιαστικά στο εμπόριο, στις υπηρεσίες και στη βιομηχανία.
  • Στη δεύτερη περίπτωση τα χρήματα τα έχουν κερδίσει κάποιοι επενδυτές
  • Στην Τρίτη περίπτωση τα χρήματα έχουν προωθηθεί στο εμπόριο, στις υπηρεσίες & προϊόντα και σε πάγια στοιχεία.

Έτσι λοιπόν μέσα από αυτοί την διαδικασία κάποιοι δεν έχουν να πληρώσουν, κάποιοι έχουν πλουτίσει και κάποιοι άλλοι ψάχνουν να βρουν τα χρήματά τους. Ποιοι ψάχνουν να τα βρουν; Αυτοί που αποταμίευαν και έχουν δανείσει τα χρήματά τους στις τράπεζες.

Εάν η κρίση συνεχιστεί, τότε είναι πολύ πιθανό ένα οικονομικό κραχ. Ποιοι θα είναι αυτοί που θα χάσουν και που ήδη χάνουν; Θα είναι όλοι όσοι εργάστηκαν σκληρά και όλοι εκείνοι οι νοικοκυραίοι που αποταμίευαν και επένδυαν για ένα καλύτερο αύριο.

Και κάποια ερωτηματικά:

Αφού δεν υπάρχει τίποτα παράλογο στα παραπάνω και αφού η οικονομία (ελληνική και παγκόσμια) λειτουργούσε πολύ καλά τόσο καιρό όπως μας λένε όλοι οι”ειδικοί”, γιατί έχουμε χρηματοπιστωτική κρίση;

Η αλήθεια είναι πως σύστημα έφτασε στο όριό του. Η ουσία δεν είναι πως έχουμε χρηματοπιστωτική κρίση αλλά κρίση του οικονομικού συστήματος.

Η αρχή του οικονομικού συστήματος ήταν η ανταλλαγή προϊόντων – υπηρεσιών. Εάν δεν έχεις προϊόντα δεν μπορείς να κάνεις συναλλαγές. Ή κοινώς, εάν δεν μπορείς να παράγεις ή να προσφέρεις υπηρεσίες δεν μπορείς να κάνεις ανταλλαγές.

Και η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Η Ελλάδα είναι μία χώρα χωρίς υποδομές, χωρίς παραγωγή, χωρίς σοβαρού επιπέδου και ποιοτικές υπηρεσίες. Η Ελλάδα είναι μία πολύ ακριβή χώρα χωρίς να παρέχει τα ανάλογα. Η οικονομία της Ελλάδας στηρίχθηκε στην κατανάλωση και στον δανεισμό, έκανε πολλούς να ζουν σε ένα όνειρο και να νομίζουν πως είναι πλούσιοι και πως μπορούν να γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι με αρπαχτές και μη αναγκαίες-αεριτζίδικες υπηρεσίες. Η Ελλάδα πια και οι Έλληνες δεν μπορούν να καταναλώσουν. Και εάν δεν γίνει άμεσα και ριζικά αναδιάρθρωση της οικονομίας και της λειτουργίας της, το κραχ είναι ήδη παρόν.

Η Ελλάδα δεν ζει πια για να προοδεύει. Η Ελλάδα για πολλά χρόνια ακόμη δεν θα μπορεί να καταναλώνει. Θα ζει για να αποπληρώνει τους τόκους και τα χρέη του δημοσίου, πληρώνοντας παράλληλα τα λάθη της νοοτροπίας της.

Ποιοι δημιούργησαν το χρέος και πως το δημιούργησαν, ας αναρωτηθούμε όλοι. Ποιοι φταίνε και τι μερίδιο ευθύνης έχει καθένας από αυτούς.

Η Ελλάδα χρωστάει, και οι Έλληνες απλά θα επιβιώνουν και θα εργάζονται για τις καταχρήσεις άλλων.

Και για όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει την αναδιανομή του πλούτου να το εξηγήσω:

Όσοι δεν είχαν χρήματα τα δανείστηκαν από τις τράπεζες που θεώρησαν πως μπορούν να λειτουργούν ασύδοτα με βάση την απληστία και την εκτόξευση των κερδών τους, οι οποίες είχαν την έγκριση των μετόχων και των διοικητικών συμβουλίων τους και την ανοχή του κράτους, της κυβέρνησης και της ΤτΕ. Αυτοί που δανείστηκαν δεν μπορούν να αποπληρώσουν, άρα αυτοί που είχαν χρήματα, οι έχοντες δηλαδή, έδωσαν τα χρήματα στους μη έχοντες και τώρα δεν μπορούν να εισπράξουν. Άρα έγινε η αναδιανομή του πλούτου, το σύστημα κατάρρευσε και τώρα δεν έχει κανείς τίποτα. Ίσως τελικά αυτοί που θα έπρεπε να σπάνε τράπεζες και να διαμαρτύρονται είναι οι έχοντες και όχι οι αναρχικοί, οι δανειολήπτες ή οποιοσδήποτε άλλος. Ίσως αυτοί που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για το σύστημα είναι οι πλούσιοι και οι δανειστές και όχι οι δανειζόμενοι. Εκτός και εάν κάποιοι, μία πολύ μικρή μερίδα ανθρώπων παγκοσμίως είχαν σχεδιάσει το γενόμενα εις βάρος κάποιων κοινωνιών και κρατών.

Αυτός είναι και ο λόγος που το κράτος στηρίζει τις τράπεζες: Για να μην χάσουν τα χρήματά τους οι πλούσιοι και οι έχοντες. Και μαζί με το χρήμα χαθεί και η εξουσία που έχουν όλοι αυτοί εις βάρος του λαού ! Όλα τα υπόλοιπα περί προστασίας του τραπεζικού – χρηματοπιστωτικού συστήματος και του λαού είναι παραμύθια. Η αλήθεια είναι ότι όλοι αυτοί κερδοσκόπησαν ενάντια στον ελληνικό λαό, έγιναν περισσότερο ισχυροί, διέλυσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τώρα πουλώντας παραμύθια και τρομοκρατώντας τον κόσμο τον χρησιμοποιούν για να σώσουν τα χρήματά τους. 

Έν συντομία γιατί χρωστάει η Ελλάδα:

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και να αναφερθώ στην Ελλάδα:

Το κράτος χρωστάει στο εξωτερικό όσο πλούτο παράγει κάθε χρόνο. Και από τη στιγμή που τα έξοδα του κράτους (οι δημόσιες δαπάνες) είναι περισσότερα από τον πλούτο που παράγεται στη χώρα, όπως βαδίζουν τα πράγματα βρισκόμαστε στο χείλος ενός οικονομικού κραχ.

Από την άλλη, οι πολίτες και οι επιχειρήσεις της χώρας μας χρωστάνε στις τράπεζες επίσης όσο πλούτο παράγεται στη χώρα μας.

Με λίγα λόγια

  • α) το κράτος (δηλαδή οι πολίτες) χρωστάει σε αυτούς από τους οποίους έχει δανειστεί (άλλα κράτη και στους πολίτες του) το 100% του ΑΕΠ και
  • β) οι πολίτες και επιχειρήσεις χρωστάνε στις τράπεζες (δηλαδή σε πολίτες του κράτους που έχουν καταθέσεις) το 100% του ΑΕΠ.

Σε ένα μετριοπαθές σενάριο που η ανάπτυξη παραμένει σταθερή βρισκόμαστε μπροστά σε χρεοκοπία αφού τα χρήματα που δημιουργούνται φτάνουν μόνο για να κινείται απλά η αγορά και ούτε καν για την αποπληρωμή των τόκων.

Και όταν έρθει το κραχ, όλοι χάνουν τα χρήματά τους: πλούσιοι, ημιπλούσιοι και φτωχοί. Τα πάντα καταρρέουν.

Αυτοί που δανείστηκαν και ξόδεψαν είναι οι πιο ευτυχισμένοι αφού μπόρεσαν και έζησαν κάποιες καλές στιγμές. Οι πλούσιοι θα έχουν να θυμούνται τις καλές στιγμές που κατανάλωναν και οι φτωχοί θα παραμείνουν φτωχοί όπως ήταν, παίρνοντας εκδίκηση χαρούμενοι πια, αφού η κοινωνική αδικία τους είχε καταδικάσει να βρίσκονται στο περιθώριο.

Υπάρχει λύση;

Λύση στο σημερινό αδιέξοδο της ελληνικής οικονομίας υπάρχει. Αυτή βρίσκεται σε:

1) Χρησιμοποίηση πράσινης ενέργειας άρα εκμετάλλευση φυσικών πόρων που δεν κοστίζουν τίποτα

2) Εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου που παραμένει θαμένος είτε έχει ξεπουληθεί σε ιδιωτικά ελληνικά ή ξένα συμφέροντα ο οποίος υπολογίζεται σε πεντάκις εκατομμύρια δολλάρια χχχ.000.000.000.000.000.000

3) Έρευνα και ανάπτυξη της τεχνολογίας. Χρησιμοποίηση αυτής για την παραγωγή αγαθών άρα μείωση κόστους και αύξηση της απόδοσης

4) Εξασφάλιση για όλους τα βασικά αγαθά για επιβίωση (όπως τροφή, στέγη, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ.) και ένα βασικό επίπεδο διαβίωσης

Όλα τα παραπάνω τι μας προσφέρουν:

Ουσιαστικά όλα τα παραπάνω μας προσφέρουν δωρεάν  ενέργεια και πολύ φτηνούς πόρους, το οποίο είναι σημαντικότατο συστατικό για την ανάπτυξη της οικονομίας και όλες τις θετικές της συνέπειες. Για τα υπόλοιπα και το πώς αυτά θα λειτουργήσουν ευθύνονται οι διαχειριστές του κρατικού πλούτου (πολιτικοί), και οι κοινωνικές ομάδες (εργαζόμενοι, επιχειρηματίες και επιχειρήσεις).

Και βέβαια, σε όλα αυτά τα παραπάνω σημαντικότατο στοιχείο είναι ο χαρακτήρας, η καλλιέργεια και η νοοτροπία των ατόμων που απαρτίζουν την κοινωνία.

Χωρίς όλα αυτά τα παραπάνω να λειτουργούν σωστά, η κοινωνία βαδίζει σε τέλμα και καταρρέει. Τι συμβαίνει σε μία καταρρέουσα οικονομία μπορεί να το μάθει κάποιος διαβάζοντας ιστορία.

Έχω την εντύπωση πως βρισκόμαστε σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο;

Έχω την εντύπωση πως ήρθε η ώρα της κοινωνικής ισότητας και αλληλεγγύης ή της κοινωνικής αδικίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται: ή όλοι θα περνάμε καλά, ή όλοι θα είμαστε φτωχοί και θα σφαζόμαστε μεταξύ μας

 

Tip για την κυβέρνηση:

Ερώτηση:

Πώς είναι δυνατό να μειωθεί το επίδομα ανεργίας αυξάνοντας ταυτόχρονα το εισόδημα των ανέργων;

Απάντηση:

Το επίδομα ανεργίας είναι ουσιαστικά χρήματα τα οποία έχουν μία συγκεκριμένη αγοραστική δυνατότητα.

Αντί λοιπόν το κράτος να δίνει χρήματα στους ανέργους θα μπορούσε να συμβληθεί με καταστήματα πώλησης βασικών προϊόντων διαβίωσης όπως τρόφιμα τα οποία να τα πουλάνε σε τιμές κόστους, και σαν αντάλλαγμα να παρέχει κάποιες φοροελαφρύνσεις σε αυτές τις εταιρείες. Έτσι μειώνεις το κόστος και αποκτάς αυτόματα μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη.

Θα μπορούσε επίσης το κράτος να προσφέρει σε ανέργους δωρεάν υπηρεσίες όπως ρεύμα, τηλέφωνο, νερό, πετρέλαιο, μεταφορές κ.λπ. αλλά αν θυμάμαι καλά, αφενός έχει ξεπουλήσει τους περισσότερους δημόσιους οργανισμούς με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να ασκήσει κοινωνική πολιτική και αφετέρου η κερδοσκοπία, η αναλγησία και η αδιαφορία των πολιτικών και τα κρατικά ελλείμματα που εκείνοι δημιούργησαν δεν της το επιτρέπουν.

Γράψτε το σχόλιό σας 2317 Συνολικές προβολές, 1 σήμερα |

Γράψτε το σχόλιό σας

Για να αποστείλετε το σχόλιό σας, παρακαλούμε εισάγετε τον απαιτούμενο αριθμό: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.